About Me

My photo
A nineteen year old lady turning twenty this December 2010, living in a techno-gadgety generation who is so much in love with black and white film photography, still writes personal stuff in her disorganized diary, rocks a folk guitar, sings loudly while taking a shower, wants ruthless/daredevil adventures, loves her family, friends, sleeps at dawn and had her heart seriously broken twice. What's not to love?

Thursday, July 22, 2010

Paalala

Punasan mo kaya yang luha mo at tumingin ka sa akin.

Maganda ka. At hindi niya nakita yon. Pero kahit na, may makakakita sayo na mapapansin yung kagandahan mo. Sinaktan ka niya, pero hindi ibi sabihin non na iiyakan mo na siya. Hindi siya karapat-dapat sa mga luha na yan. At wag mong sayangin ang buhay mo sa isang taong hindi nagpahalaga sayo. Ang una mong gawin ay alagaan at mahalin ang sarili mo kahit sa anong paraan na kaya mo. Kasi kung hindi mo mamahalin ang sarili mo, sino pang tao ang makakakita ng kagandahan mo.

Tahan na. May mga taong nakapaligid sayo na hinding-hindi ka iiwan kahit ilang beses mo silang itulak palayo. Sila yung mga taong tinuturing kang kaibigan. Yung taong mahal ka kahit nakita ka na nilang sumuka ng ilang beses dahil sa sobrang kalasingan. Yung taong ipinagtanggol ka sa mga taong kumukutya sa kakayahan mo. Yung mga taong kahit gaano ka katigas, alam nila kung ano yung magpapalambot sa puso mo. Anjan lang sila at hindi ka nila huhusgahan.

Wag ka nang malungkot dahil sa bawat pagpatak ng luha mo para sa taong pinahalagahan mo, may isang tao din na umiiyak dahil nakikita ka nilang nasasaktan at ayaw mo naman na may nasasaktan na tao dahil sayo.

Lahat ng nangyayari sa buhay ng tao ay may kahulugan. Kung hindi mo man malaman yung sagot ngayon, malalaman mo rin yan sa panahong kailangan mo ng tulong galing sa sarili mo.


At habang pinupunasan niya ang luha sa kanyang pisngi at tinitingnan ang sarili sa salamin, isang buntong-hinga ang nasambit.