Hindi naman lahat ng heartbreak ay masama. Pero lahat ng heartbreak ay masakit.
Nasabi kong hindi naman talaga masama kung ito ay alam mo nang mangyayari sa umpisa palang o kaya sa gitna. Yung tipong alam mo na wala talagang mangyayari sa inyo. Walang patutunguhan. Hindi masama kung may natutunan kayo sa isa’t isa. Natuto kayong maging matatag. Natuto kayo na hindi masamang mawalan at naisip nyo na sa pagkawala ng taong mahalaga sa inyo, mas natuto kayo kung paano magmahal.
Syempre, kahit natuto ka, may kaakibat na sakit at hindi ito matatakbuhan. Ang sakit ng pagkawala. Maiisip mong baket ka pa nagsayang ng oras sa isang taong mawawala din naman? Isa lang naman ang sagot diyan. Kasi minahal mo nga siya. At nung mga panahong minamahal mo siya hindi mo na naiisip ang oras.
Kagagaling ko lang sa isang heartbreak at matatagalan pa ako bago maka-recover. Hindi naman kasi ganon kadali yun. Dapat lang talaga, magpakatatag at hayaan ang oras na lumipas.
About Me
- dani santelices
- A nineteen year old lady turning twenty this December 2010, living in a techno-gadgety generation who is so much in love with black and white film photography, still writes personal stuff in her disorganized diary, rocks a folk guitar, sings loudly while taking a shower, wants ruthless/daredevil adventures, loves her family, friends, sleeps at dawn and had her heart seriously broken twice. What's not to love?
