Papatulog na sana si Bunso, nang narinig niyang nagpatugtog si Ate ng musika galing sa kanyang karag-karag na cellphone. "Ibang klase talaga ang lumang kanta. The best," ani n Bunso. Napangiti lamang si Ate at sinabayan ang kantang tumutugtog.
susungkitin mga bituin, para lang makahiling, na sana'y maging akin, puso mo at damdamin. Kung pwede lang, kung kaya lang, kung akin ang mundo, ang lahat ng ito'y gagawin para sa'yo.
Ngayon, pareho nalang silang hindi makatulog kaya naisipan nilang magkwentuhan habang nakahiga sila sa double deck. Si Ate sa baba at si Bunso sa taas. Nagkumustahan tungkol sa buhay-eskwelahan, buhay-pagibig, at pagkakaibigan. Sa lahat ng napagkwentuhan nila dalawang storya ang tumatak sa isip nilang pareho.
"Lahat ng tao makakaranas ng pagkabigo, ang masaktan, ang maiwanan. Parte ng buhay yan. Hindi ka tao kung ni minsan hindi mo naranasang masaktan."
Hindi alam ni Bunso kung baket tumatak sa isip niya ang sinabi ni Ate sa kanya. Siguro dahil sa ilang beses na siyang nabigo, nasaktan, at naiwanan. Ngayon lang niya naintindihan na isa siyang taong nakakaramdam at normal lang na hindi siya dapat panghinaan ng loob dahil parte yun ng ika nga maturity ng isang tao.
"Nakakatuwang isipin na grade 6 ka na pero hindi mo parin alam ang spelling ng 'sachet'. Hindi mo maiiwasan na maawa sa sarili mo. Tapos maiisip mo na ikaw lang ang makakatulong sa sarili mo at walang iba."
Masakit pakinggan pero totoo na sa buhay ng tao laging may isang sitwasyon na maiisip mong nakakaawa ang sarili mo. Pero kailangan mong kapalan ang mukha mo at umulit hanggang sa ma-perpekto mo ang teknik. Para sa susunod, hindi ka na mapapahiya at masasabi mo sa sarili mo na hindi ka na nakakaawa.
At habang iniisip nila ang napag-usapan, tuluyan nang nagpahinga ang isip at nanaginip.
