Isa siya sa mga taong pinakamalapit sa puso ko. Isang napaka-espesyal lalaki na sa tingin, kahit kalian, kahit matanad na ako at uugod-ugod, ay hindi ko kayang mawala sa buhay ko.
Malaking parte ng buhay ko si Vince. Ang tinuturing ko isa sa matalik kong kaibigan. At hindi ko rin makakaila na minsan, minahal ko siya bilang higit pa sa pagmamahal na kailangan at dapat para sa isang kaibigan. Hindi kami nagkatuluyan, pero kahit na masakit noon na tanggapin, binigyan ko ang pagkakaibigan namin ng isa pang pagkakataon. At ngayon, masasabi ko na mas masaya ako na hanggang dito nalang kami. Bilang matalik na magkaibigan.
Hindi ako nagre-regret na hindi kami nagkatuluyan dahil sa tingin ko, kung magkakatuluyan kami nung mga panahong iyon, masasabi ko rin na hindi kami magtatagal. Pero teka nga, hindi naman lovelife ko ang pag-uusapan. Si Vince e. Sinusulat ko ito ngayon dahil isa ito sa mga paraan ko upang magpasalamat sa kanya.
Salamat dahil kahit kalian, hindi mo nakakalimutang hawakan ang mga kamay ko kapag kailangan ko ng kamay na mahahawakan at ginagamit sa pagpunas ng mga luha ko. Dahil alam mo pag hindi ko na kaya, yun ang tanging remediya na hinahanap ko. Salamat sa mga halik mo sa pisngi ko kapag nagkikita tayo sa umaga at pag uuwi na ulit sa gabi. Dahil sa mga halik na iyon, nalalaman ko na may nagpapahalaga sa akin, kung kasama mo ako o hindi. Salamat sa mga braso mo na laging sumasalo sa akin kapag malapit na ako matumba o madapa o masagasaan. Dahil doon alam ko na may umaakay sakin at hindi ako nag-iisa. Salamat sa mg mata mo na naga-assure sa akin na kahit gaano ako ka-pangit sa paningin ng ibang tao, pinapakita ng mga mata mo na hindi mo nakikita ang pisikal ko kundi nakikita mo na may kagandahan sa akin. Salamat sa mga payo na sobrang nakakatulong sa buhay ko, na nagkakaroon ako ng ibang perception sa buhay ko at ibang options.
At sa lahat ng pasasalamat, salamat sa puso mo. Dahil sa lahat nang nabanggit ko, hindi magiging possible yun kung hindi mo ako mahal bilang isang kaibigan mo. Kaya, salamat tatay. Salamat.
About Me
- dani santelices
- A nineteen year old lady turning twenty this December 2010, living in a techno-gadgety generation who is so much in love with black and white film photography, still writes personal stuff in her disorganized diary, rocks a folk guitar, sings loudly while taking a shower, wants ruthless/daredevil adventures, loves her family, friends, sleeps at dawn and had her heart seriously broken twice. What's not to love?
