Dito na magwawakas ang lahat. Dito na hihinto ang mundo. Ito na ang wakas ng buhay.
Inayos ang lubid, at siniguradong matibay ang pagkakagawa. Ilang beses pinaghalumbitinan para lang malaman kung hindi ito bibigay mamaya sa gagawing final act. Matibay nga. Ayaw na niya kasing pumalya pa ang gagawing pagpapatiwakal. Gusto niya maayos at walang argabyado. Ganon niya kagustong mamatay. Ganon niya gustong putulin na ang buhay niya.
Baket? Ilang beses na tanong sa sarili. Baket kailangan pang malaman ang lahat na dapat ay hindi na ipinaalam?
Kamamatay lang ng ina. Ang ina na nag-aruga sa kanya mula pagkabata. Ang tanging tao na nakakapagbigay sa kanya ng lakas upang lumaban sa buhay. At ang tanging tao na may kakayahan na pigilan siya sa kung ano man ang nais niyang gawin. Namatay ang ina, dahil sa bugbog at paso na ibinigay ng kanyang gagong pangalawang asawa. Namatay sa kahinaan. Namatay sa kawalan.
Kamamatay lang din ng pangalawang asawa ng kanyang ina. Namatay dahil pinatay niya. Ilang beses itinusok ang kutsilyo sa dibdib ng bastardong ama-amahan. Sa sobrang galit dahil sa ginawa sa kanyang ina, tila parang ayaw na niyang bitawan ang kutsilyong kanina pa hawak. Ang katawan ng lalaki ay parang punit-punit na piraso ng papel. Nararapat lamang sa kanya yan, nasa isip niya.
Dahil sa pagkakapatay sa ama-amahan, hindi kinayanan ng nobya niya. Hindi matanggap na mamamatay tao ang lalaking minsan at patuloy pa niyang minamahal. Natakot na baka pati siya ay patayin ng minsang kinasiping niya. Ang lalaking nagpatibok ng puso niya. Ang lalaking iyon ay isang mamamatay tao pala.
Ano pang silbi ng buhay, ngayong ang dalawang babaeng pinakamamahal niya ay pareho na siyang iniwan. Isisisi ba niya ang kasalanan sa bastardo niyang ama-amahan? Isisi man sa ibang tao ang sariling kasalanan, wala rin namang patutunguhan. Kaya mabuti nalang na magpatiwakal.
Humakbang at tumungtong sa upuan na kakasya lang ang isang pares ng paa. Isinuot ang nakabilot na lubid sa kanyang leeg. Wala nang silbi ang buhay kung wala naman ang taong gusto mong nasa tabi mo. Itapon nalang at wag pahalagahan.
Dito na magwawakas ang lahat. Dito na hihinto ang mundo. Ito na ang wakas ng buhay.
