Magkahalong tuwa, lungkot, at panghihinayang ang nararamdaman ko.
Tuwa...
Oo, nakakasawang pakinggan pero paulit-ulit kong babanggitin, natutuwa ako at naalagaan ko si Amber. Natutuwa ako dahil minahal ko siya. Natutwa ako dahil minahal niya ako. Hindi nga nakakapagsalita ang isang aso pero marunong siyang magbigay ng pagmamahal. Natutuwa ako dahil sa mga sandaling kasama ko siya, masaya ako.
"Wala na si Amber.""Paano pong wala? Umalis na naman po ba siya?""Hindi. Wala na siya."
Lungkot...
Hindi ko inakalang sa huling sulyap ko sa kanya, akala ko magkikita padin kami. Yun na pala ang katapusan ng lahat. Wala na. Nawalang parang bula. Kung alam ko lang, hindi na ako umalis. Kung alam ko lang, hindi ko na siya binalik. Kung alam ko lang, hindi na ako lumayo. Kung alam ko lang... Pero hindi ko alam. Nalaman ko nalang kung kailang huli na ang lahat.
"Hinabol ka niya nung umalis ka. Pero biglang nagka-aksidente. Nabunggo siya ng sasakyan."Panghihinayang...
Taragis naman. Baket kasi hindi ka nag-iingat, Amber? Baket kailangan mo pa akong habulin? Namili ka diba? Pinili mo yung totoo mong amo. Pero baket kailangan mo pa akong balikan? Baket kita sinisisi sa mga pangyayari? Baket ang tanga mo?
Nakakapanghinayang hindi kita napansin. Sobrang sakit sa pakiramdam. Sana hindi nalang kita iniwan. Sana hindi nalang kita binalik. Sana hindi nalang kita pinakawalan. Puro sana... pero paano na yan? Wala ka na.
Matapos ang isa’t kalahating oras… Lumabas ako sa vet shop nang may luha, ngiti sa labi at kabog sa dibdib.
Salamat sa pagmamahal. Hinding-hindi kita malilimutan.
